ဟိုတစ္ေန႕က သူငယ္ခ်င္း ဘန္႕ ရဲ႕ ရဟန္းခံပြဲကို ညီေတာ္ ကိုယ္ေတာ္ေလး မ်ဳိးေက်ာ္ထြန္း နဲ႕ သြားခဲ့တယ္။ ထိုင္းႏိုင္ငံေရာက္တာ ၃ ႏွစ္နီးပါး ရိွေပမယ့္ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းကို ၃ ခါေလာက္ပဲ ေရာက္ခဲ့တယ္။ ၃ ခါေလာက္ပဲ ေရာက္တယ္ဆိုလို႕ ဘာသာတရားမကိုင္းရွဳိင္းဘူးလို႕ေတာ့ မထင္လုိက္ပါနဲ႕ ဗ်ာ။

မနက္ ၇ နာရီေက်ာ္ေလာက္ က Taxi စီးသြားလိုက္တာ ၈ နာရီေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္မွ ေရာက္တယ္။ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းကေတာ့ ျမဘုရားနားက ေရွးေဟာင္းဘုန္းေတာ္ႀကီး ေက်ာင္းပါ။ စ၀င္ကတည္းက ေက်ာင္းပရ၀ဏ္အတြင္းက ထိုင္း သုခုမ အႏုပညာ လက္ရာေတြကို ေငးရတာ အေမာသားပါ။ ေက်ာင္းအတြင္းမွာေတာ့ ကိုယ့္ထက္ ဦးေအာင္ေရာက္ေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ စံုလို႕ပါပဲ။ ခဏေနေတာ့ ဘုန္းႀကီး ဘန္႕ သကၤန္းမစီးမီွ ဖိုးသူေတာ္လို အျဖဴေရာင္ သကၤန္းပတ္ၿပီး ထြက္လာပါတယ္။ ပြဲလာ ေဆြမ်ိဳးညာတိ မိတ္သဂၤဟ အေပါင္းတို႕ကလည္း ဘုန္ႀကီး ဘန္႕ နဲ႕ ဓါတ္ပံုေတြ ရိုက္ၾကေပါ့။ ဒါေပမယ့္လည္း အသြင္မတူ အေနထိုင္မတူ စကားမတူတဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ညီအကို ႏွစ္ေယာက္ကိုေတာ့ တိုင္းတပါးသားေတြလို႕ လူေတြက ရိတ္မိေနတာကိုေတာ့ သိပါတယ္။ ေနာက္ေတာ့လည္း ဘုန္းႀကီး ဘန္႕ကပဲ “ျမန္မာျပည္မွ သူငယ္ခ်င္းမ်ား”လို႕ အားလံုးနဲ႕ မိတ္ဆက္ေပးပါတယ္။ ၿပီးတာနဲ႕ ေက်ာင္းကို ပတ္ ဘုရားေက်ာင္းေဆာင္ အတြင္းမွာ ရြတ္ဖတ္ၿပီး သကၤန္းစီးပါတယ္။

အဲ .. ေနာက္ဆံုး အစီအစဥ္ကေတာ့ ကိုတိုးတို႕ အႀကိဳက္ “အလွဴ” ပါပဲ။ ဘူေဖး ပံုစံ ဟင္းလ်ာေတြ ျမင္ကတည္းက ေျပးဆြဲခ်င္တာ မနဲစိတ္ထိမ္းထားရတယ္။ စားဆိုတာနဲ႕ သူငယ္ခ်င္းအားလံုးကလည္း အႀကံတူ ဟန္မမူသူေတြမို႕ အေျပးအလႊားသြားဆြဲရင္း တီးၾကေပမယ့္ “ဟိုေကာင္ေလးေတြက ျမန္မာေလးေတြ” ဆိုတဲ့ ပြဲလာ ပရိတ္သတ္ေတြရဲ႕ အၾကည့္ေတြေၾကာင့္ အ၀တီးခ်င္တဲ့ စိတ္ကို ဘရိတ္အုပ္ခဲ့ရပါတယ္။ ဟင္းေတြကလည္း ထိုင္းအစားအစာေတြနဲ႕ ထိုင္းအခ်ဳိပြဲေတြဆိုေတာ့ ေျပာေနစရာ မလိုေတာ့ ေပမဲ့ ဒီစာေရးရင္းကေတာ့ ေနာက္ဘယ္ပြဲေတြမ်ား သြားႀကိတ္ရမလဲဆိုတာကို စိတ္ကူးေနဆဲပါ။
ကိုတိုး