လက္ႀကီးမွ ကိုင္လို႕ရမယ့္ ေဆးဂြင္

လက္ႀကီးမွ ကိုင္လို႕ရမယ့္ ေဆးဂြင္

ကိုတိုးေရးသားသည္

ဇာတ္လမ္းက ဒီလိုဗ် ..

ေမာင္ကိုတိုးရဲ႕ အရင္ အလုပ္မွာ .. အပ်ဳိႀကီးေတြ ေပါမွေပါ ေပါ့ .. အမ်ားအေခၚကေတာ့ “အပိုႀကီး” ေတြေပါ့။ ေၾသာ္ .. အပ်ဳိႀကီးတို႕ခမ်ာမွာလည္း “လင္ယူသားေမြး” အေရးကို စဥ္းစားမိဟန္ ရွိပံုမရ .. သူတို႕ စိတ္အစဥ္မွာ အရိပ္၀င္ေနတာက ေငြကို လံုးခနဲရေသာ ပြေပါက္ (သို႕မဟုတ္) “ဂြင္” ဆိုေသာ ေ၀ါဟာရကို အာရံုသြင္းထားပံုရသည္။ ေျပာလိုက္တဲ့ စကားအခ်ဳိ႕ကို အနည္းငယ္ ေကာင္ႏုတ္တင္ျပမည္ ဆိုရင္ျဖင့္လည္း “အဲဒီေကာင္ ဟို ဂြင္ ေတြ႕လို႕ ပြသြားတာ” “အင္း .. အဲဒါလည္း ဂြင္ ပဲ” “တရုတ္ျပည္ဘက္က ဟို ပစၥည္းေတြကလည္း ဂြင္ မေသးဘူး ေနာ္” အစရွိသည္ျဖင့္ ျဖစ္ေလေတာ့သည္။

တရက္ေတာ့ ေပါ့ဗ်ာ ..

“ဒီမွာ မနီလာ၊ မသႏၱာ နဲ႕ မမြန္ တို႕ေရ .. ကၽြန္ေတာ့္မွာ ဂြင္ တစ္ခု ေတြ႕ထားတယ္ .. ပြေပါက္ ဗ်ဳိ႕” ဆိုၿပီး ရံုးက ရွမ္းေလး ဆိုေသာ ညီငယ္ေလးက ဇာတ္လမ္းကို စခ်ီသည္။ “ဟဲ့ .. ေနပါဦး .. နင့္ ဂြင္ ဆိုတာက ဘာ ဂြင္ လည္း” လို႕ တစ္ေယာက္ေသာ အပ်ဳိႀကီးက မ်က္လံုး အျပဴးသားနဲ႕ ေမးရွာေတာ့သည္။ “ေဆးဂြင္ .. ဗ်ဳိ႕ .. ေဆးဂြင္” ဆိုၿပီး ရွမ္းေလးက ေျဖလိုက္ပါတယ္။ ရွမ္းေလးက ဆက္ၿပီး “ဒါေပမယ့္ .. နယ္နယ္ရရ ေတာ့ မဟုတ္ဘူး ေနာ္ .. လက္ႀကီးမွ ရမယ္” (မွတ္ခ်က္ .. သိတဲ့ အတိုင္းပဲ ေလ .. “လက္ႀကီး” တယ္ ဆိုတာက စီးပြားေရးေလာကမွာ “ေငြထုတ္ႀကီး” (သို႕မဟုတ္) “အရင္းႏွီးႀကီးျခင္း” လို႕ဆိုတာေပါ့ ဗ်ာ။)

“ေအး .. ငါတို႕ စိတ္၀င္စားတယ္ .. နင့္ ေဆးဂြင္ က ဘာေဆးဂြင္လည္း .. ငါတို႕ကို ေျပာ” .. “အာ .. ေနပါဦး ဗ်ာ .. ဒီလို ေျပာလို႕မရဘူး .. ခင္ဗ်ားတို႕ လက္ႀကီးဖို႕သာ အေရးႀကီးတယ္ .. လက္မႀကီးရင္ေတာ့ ကိုင္လို႕ရမွာ မဟုတ္ဘူး” .. “အာ .. နင္ ငါတို႕ကို အထင္မေသးပါနဲ႕ .. နင့္ ေဆးဂြင္က သာ ႀကီးပေလ့ေစ .. ငါတို႕ ရွိသမွ်ကို ပံုေအာၿပီး ကိုင္မယ္” လို႕ အပ်ဳိႀကီးမ်ား ေျပာလိုက္တဲ့ စကားအဆံုးမွာ .. ရွမ္းေလး ေျပာလိုက္တဲ့ အေျဖေၾကာင့္ .. အပ်ဳိႀကီးေတြထံမွ “ဟဲ့ .. ေသ x xx xxx .. . ေကာင္စုတ္ ... x x x” အစရွိတဲ့ ေ၀ါဟာရမ်ားကို ၾကားရေပမယ့္ .. အျခားၾကားရသူအေပါင္းကေတာ့ မၿပံဳးပဲ ၀ါးလံုးကြဲေအာင္ရယ္ၾကပါတယ္။

ရွမ္းေလးေျပာလိုက္တာက “ေဆးဂြင္ ဆိုတာ ဆင္ေဂြးကိုေျပာတာ .. ခင္ဗ်ားတို႕ လက္ႀကီးရင္ သြားကိုင္ေပါ့” ဆိုတာပါပဲ ဗ်ာ ..

အားလံုးကို ေလးစားလွ်က္

ကိုတိုး

ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္သူငယ္ခ်င္းမ်ား (၉)

လြန္ေလၿပီးေသာႏွစ္အေတာ္ၾကာကေပါ့ ဗ်ာ ..

ေမာင္ကိုတိုးနဲ႕သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ ဆိုင္ကယ္ျဖင့္ က်ဴရွင္သြားတုန္း လမ္းမွာ ေျပာမနာဆိုမနာ ငယ္သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကို အိမ္တစ္အိမ္အေရွ႕မွာ အမွတ္မထင္ေတြ႕လိုက္တာပါတယ္။ ဒါနဲ႕ပဲ ေအာ္ႀကီးဟစ္က်ယ္ .. “ေဟ့ေကာင္ .. မင္းေပ်ာက္ေနတာ အေတာ္ၾကာလွေပါ့” .. “မင္းဘာတက္ေနတာလဲ” .. “မင္းဘာေတြလုပ္ေနတာလဲ ကြ” .. “မင္း ဟိုေဆာ္နဲ႕ကေရာ ဘယ္လိုတုန္း” တစ္ေယာက္တစ္ခြန္း စီတန္းၿပီး ေမးခြန္းထုပ္လိုက္ၾကပါတယ္။ သူကေတာ့ အေ၀းသင္တက္ေနတယ္ဆိုတာနဲ႕ သူမိန္းမရသြားၿပီဆိုတာကို ၿပံဳးၿဖီးၿဖီး ေျပာလိုက္ပါတယ္။ ဒါနဲ႕ပဲ အဲဒီအိမ္ေရွ႕မွာ ထြက္ရပ္ေနတဲ့ အန္တီႀကီးနဲ႕ အန္ကယ္ႀကီးႏွစ္ေယာက္ကို သူ႕အေဖနဲ႕သူ႕အေမလို႕ထင္မိရင္း .. ပါးစပ္ေဆာ့တတ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ပါလာတဲ့ သူငယ္ခ်င္းကပဲ “ေနစမ္းပါဦးကြ .. မင္း မိန္းမက ဟို ေဆာ္ပဲလား .. ဒါက မင္းအိမ္လား .. ဟိုအန္တီနဲ႕ အန္ကယ္နဲ႕ကေရာ မင္းအေမနဲ႕မင္းအေဖလား.. ေနာင္ႀကံဳရင္ေတာ့ ထမင္းေလးဘာေလး ၀င္စားဦးမွ” လို႕ စစေနာက္ေနာက္ေျပာလိုက္တဲ့ အဆံုးမွာ သူက “မဟုတ္ဘူးကြ .. ဒါက ငါ့ေယာက္ခမအိမ္ .. ဟိုက ငါ့ေယာက္ခမေတြပါ” လို႕ေျဖလိုက္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ေနာက္ထိုင္လိုက္လာတဲ့ သူငယ္ခ်င္းက “ေဟ့ေကာင္ .. မင္းေတာ့ ခက္ေတာ့တာပဲ .. ငါ့ေယာက္ခမ အိမ္လို႕ မေျပာရဘူး .. ငါ့မိန္းမ အေမြဆိုင္အိမ္လို႕ ေျပာရတယ္ကြ” လို႕ ပါးစပ္ထပ္ေဆာ့လိုက္တဲ့ စကားအဆံုးမွာ သူ႕ေယာက္ခမဆီက ေအာ္ႀကီးဟစ္က်ယ္လွမ္းေျပာလိုက္တာကေတာ့ “မင္းနဲ႕ကြာ .. ဒီလို .. ေပါက္ကရေကာင္ေတြကို အေပါင္းအသင္းလုပ္ရတယ္လို႕ ” ဆိုတာပါပဲ ဗ်ာ ..

ဒါနဲ႕ပဲ သူငယ္ခ်င္းကို ႏွဳတ္ဆက္ရင္း ဆိုင္ကယ္ ဘက္မွန္ကေန ခပ္လွမ္းလွမ္းထိ ေနာက္ကို မလံုမလဲ ၾကည့္ခဲ့ရသူကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ပါ ဗ်ာ။

အင္း ဇာတ္ေတာ့ ရွဳပ္သား .. Equation ခ်ရင္ “ေယာက္ခမ အိမ္ = မိန္းမအေမြဆိုင္ အိမ္” ဆိုတာ ရွင္းေနသားနဲ႕

အားလံုးနားလည္ႏိုင္က်ပါေစ

ကိုတိုး

ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္သူငယ္ခ်င္းမ်ား (၈)

ထိုင္းႏိုင္ငံေရာက္ကတည္းက ရံုးက ထိုင္းသူငယ္ခ်င္းေတြကို ျမန္မာဆိုင္ေခၚၿပီး ျမန္မာအစားအစာကို Promotion လုပ္ရတာ အေမာသားပါ ဗ်ာ။ ဒါေပမယ့္ဗ်ာ .. ထိုင္းေတြ ျမန္မာအစားအစာကို စားၿပီး ေပးခဲ့တဲ့ Comment ေတြကို ေျပာရင္လည္း ကိုယ့္ေပါင္ကိုယ္လွန္ေထာင္းရာၾကမွာမို႕ မေျပာေတာ့ပါဘူးလို႕ စဥ္းစားေနရင္း ဒီစာကိုေရးလိုက္ရတာပဲ .. (ဟီး ..)

ဇာတ္လမ္းက ဒီလိုဗ်

“မင္းတို႕ ျမန္မာအစားအစာက ဘယ္လိုလဲ” လို႕ေမးလာခဲ့ရင္ .. “လာခဲ့” လို႕ ေခၚတတ္တာက ကၽြန္ေတာ္မ်ဳိး ေမာင္ကိုတိုးပါ။ “လာခဲ့” လို႕သာ ေခၚပါတယ္ ဒါေပမယ့္ ပိုက္ဆံကေတာ့ ကိုယ့္စရိတ္ကိုယ္ေပးေပါ့။ ဒါနဲ႕ အိမ္နားက ျမန္မာဆိုင္ေတြ ရံုးဆင္းခ်ိန္တိုင္း ေခၚသြားၿပီး ေကၽြးေမြးေလ့ရွိပါတယ္။ ျမန္မာအစားအစာကို ထိုင္းလူမ်ဳိးမ်ား မည္မွ်ႀကဳိက္သလဲလို႕ ေျပာရရင္ တစ္ခါဆို တစ္ခါပါပဲ ဗ်ာ။ ေနာက္ကို ဖိတ္ရင္လည္း “ရပါတယ္” ဆိုတာကို မၿပံဳးမရီ စကားလံုးစီကာ “ငါ ခ်ိန္းထားတာရွိလို႕” တို႕ “သြားစရာ ရွိလို႕” တို႕ဆိုၿပီး ေျပာတတ္တာက ထိုင္းလူမ်ဳိး သူငယ္ခ်င္းေတြပါ။ အခ်ဳိအခ်ဥ္အစပ္ေတြ အစားမ်ားတဲ့ ထိုင္းတို႕ရဲ႕ အေျပာကေတာ့ .. “ဆီမ်ားလို႕” တို႕ “အရသာေပါ့တယ္”တို႕ ဆိုတာ ေပါ့ဗ်ာ။

ဒါနဲ႕ တစ္ရက္မွာ .. ရံုးက ျမန္မာအစားအစာမစားဖူးေသးတဲ့ ထိုင္းေတြလည္း ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ သြားစားၾကည့္မယ္ ဆိုၿပီး လိုက္လာေလေရာ။ အဲဒီေန႕က ေရႊေတာင္ေခါက္ဆြဲ ရွိတာနဲ႕ ေရႊေတာင္ေခါက္ဆြဲကို မွာေပးလိုက္တယ္။ ဒါနဲ႕ “ေရႊေတာင္ေခါက္ဆြဲ” ကို ဘာလဲလို႕ေမးေတာ့ ဘာသာျပန္အလြန္ေကာင္းလွတဲ့ ကိုတိုးကလည္း အတည္ေပါက္နဲ႕ “Golden Mountain Noodle” လို႕ လက္ဟန္ပါပါနဲ႕ ေတာင္ပံုရာပံု ပံုစံမ်ဳိး ေျပာထည့္လိုက္တယ္။ တစ္ေယာက္ေသာ ထိုင္းက ပ်ာႀကီးပ်ာယာနဲ႕ “ကိုတိုး ကိုတိုး ငါတို႕ နည္းနည္းပဲ စားမွာေနာ္ .. မင္းမွာလိုက္တဲ့ ေခါက္ဆြဲက “Golden Mountain Noodle” ဆိုေတာ့ အရမ္းမ်ားေနၿပီး ေစ်းမ်ား အရမ္းႀကီးေနမလားလို႕” ဆိုတဲ့ ေမးခြန္းအေနာက္မွာ မၿပံဳးပဲ ၀ါးလံုးကြဲေအာင္ ရယ္တဲ့သူက ကၽြန္ေတာ္ပါပဲ ဗ်ာ။

(မွတ္ခ်က္။ ။ထိုသို႕လည္း မဟုတ္ရပါဘူး .. ျမန္မာဆိုင္က ဒန္ေပါက္ကို အသည္းစြဲျဖစ္သြားတဲ့ ႏိုင္ငံျခားအသိမိတ္ေဆြ ရွိသလို .. ျမန္မာအစားအစာကို ႏွစ္သက္တဲ့ ထိုင္းလူမ်ဳိး အမ်ဳိးသမီးႀကီး တစ္ေယာက္လည္း ျမန္မာဆိုင္မွာ အစားမပ်က္တာ ေတြ႕ရစဲပါ ဗ်ာ။)

ကိုတိုး

ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္သူငယ္ခ်င္းမ်ား (၇)

“သားေလးေမြးရင္ ကိုယ့္နာမည္ေပးပါ” .... “သားေလးေမြးရင္ ကိုယ့္နာမည္ေပးလိုက္ပါ” ဆိုတဲ့ အဆိုေတာ္ လႊမ္းမိုး သီခ်င္းကို ကိုတိုးတို႕ သူငယ္ခ်င္းေတြ ဗိုက္ႀကီးသယ္ေတြ ျမင္တိုင္း အၿမဲတမ္းလိုလို ဆိုတတ္က်ပါတယ္။ ဟိုးအရင္ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားဘ၀က ဗိုက္တကားကားနဲ႕ အတန္းေဖာ္ တစ္ေယာက္ သူ႕ ေယာက်ၤားနဲ႕ ေက်ာင္းခန္းထဲ၀င္လာတုန္း စစေနာက္ေနာက္ ဆိုလိုက္မိလို႕ သူ႕ေယာက်ၤားက ေဒါသမီးေတြ ဟုန္းဟုန္းေတာက္ေနတဲ့ အၾကည့္နဲ႕ ၾကည့္သြားပါေလရဲ႕ ဗ်ာ။ လမ္းသြားရင္းလည္း ဗိုက္ႀကီးသည္ေတြ ျမင္တိုင္း စစေနာက္ေနာက္ ဆိုတတ္က်ေသးပါတယ္။ တစ္ခါတုန္းကေတာ့ “ရွင့္နာမည္သာေျပာပါ .. ကၽြန္မသာ သားေလးေမြးရင္ ရွင့္နာမည္ ေပးလိုက္ပါ့မယ္” လုိ႕ အာၾကမ္းၾကမ္းနဲ႕ လာသရမ္းသြားတဲ့ မမဗိုက္ႀကီးသည္ ရဲ႕ မထင္မွတ္တဲ့ အျပဳအမူေၾကာင့္ အာေစးစြာ ငိုင္ေငးသြားသူက ကၽြန္ေတာ္ပါ။ အူေၾကာင္ေၾကာင္ႏိုင္လွတဲ့ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း “ဟုတ္ .. ဟုတ္ .. ကၽြန္ေတာ့္နာမည္ ကိုတိုး ပါ ခင္ဗ်ာ” လုိ႕ ေျဖလိုက္မိတာက သူငယ္ခ်င္းေတြၾကားမွာ ဟာသေတာင္ ေျမွာက္ခဲ့ပါတယ္။

တစ္ခါတေလက်ေတာ့လည္း ဒီလို စ က်ပါေသးတယ္။ ဥပမာ အတြဲ ႏွစ္ေယာက္ ကၽြန္ေတာ့္တို႕ အေရွ႕ျဖတ္ေလွ်ာက္သြားလို႕ကေတာ့ .. “မင္း ေမာင့္ကို အရြဲ႕တိုက္ၿပီး ဒီေကာင္နဲ႕ တြဲျပတာေပါ့ေလ ... ရပါတယ္ ကြာ ... ရပါတယ္ ...” တို႕၊ “မင္းအတြက္ ကိုယ္ သိပ္စိုးရိမ္တယ္ကြာ” တို႕ ဆိုၿပီး မၾကားတၾကား တိုးတီးစြာ ရုိက္ကြင္းထဲမ်ား ေရာက္ေနတဲ့ ရုပ္ရွင္မင္းသားဆန္ဆန္ ငိုေတာ့မယ့္ အသံေလးနဲ႕ ခပ္တည္တည္ နဲ႕ ေျပာတတ္က်ပါေသးတယ္။ ထိုသို႕ေသာအခ်ိန္မ်ဳိးမွာေတာ့ ေစာင္းကန္း ေစာင္းကန္းနဲ႕ “ဒီေကာင္ ငါ့ရည္းစားရဲ႕ အရင္ ဟိုဟာ လား” ဆိုတဲ့ သံသဃ မ်က္လံုးေတြနဲ႕ ထိုဘဲေတြ ငနဲေတြက ၾကည့္သြားလို႕ကေတာ့ .... သူတို႕ကို ေနာက္ကေနၾကည့္ရင္း က်ိတ္ရယ္ တတ္က်တဲ့ သူေတြဟာ တျခား ဘယ္သူမွ မဟုတ္ပါဘူး .... ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္းေတြပါပဲ ဗ်ာ။

ဒါေပမယ့္ အခုအခ်ိန္မွာေတာ့ ဒီလို ဟာသ လုပ္တတ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ အမူအက်င့္ေတြနဲ႕ အေျပာေလးေတြကို ႏွဳတ္က မထြက္ႏိုင္ေအာင္ကို အာေစးေနမိတာက အမွန္ပါ။

ဒီ အေၾကာင္းေလးကို ျပန္ေျပာင္းေအာင္းေမ့စြာ ေရးေနခိုက္ “သားေလးေမြးရင္ ကိုယ့္နာမည္ေပးပါ” .... “သားေလးေမြးရင္ ကိုယ့္နာမည္ေပးလိုက္ပါ” လို႕ တိုးတီးစြာေရရြတ္ရင္း

ကိုတိုး

ဒီလိုလည္း ျဖစ္တတ္ပါတယ္

ဟိုးတစ္ေလာက ေန႕ခင္းေၾကာင္ေတာင္ အားကစားလုပ္ၿပီး ဗုိက္ဆာဆာနဲ႕ အလွမ္းမေ၀းလွတဲ့ အိမ္နားက ကုလားဆိုင္တစ္ဆိုင္မွာသြားစားျဖစ္တယ္။ အိမ္နားမွာေတာ့ ထိုင္း၊ ျမန္မာ၊ တရုပ္၊ ကုလားဆိုင္ေတြကေတာ့ ေပါမွေပါ။

ဒါနဲ႕ ဆိုင္လည္းေရာက္ေတာ့ ဗိုက္ဆာဆာနဲ႕ Dosa (ျမန္မာအေခၚ “တိုရွည္”) ေျခာက္ခ်ပ္ .. ၾကက္ကီးမား ၁ ပြဲ၊ အာလူးဟင္း တစ္ပြဲ စားၿပီး ဒိန္ခ်ည္ ၂ ခြက္ ဆင့္ေသာက္ေရာ။ (ေျပာမယ့္သာေျပာတာ ထည့္ေပးတာေတြက နည္းေနေတာ့ အာေတာင္ ေကာင္းေကာင္း မဆြတ္ရွာဘူး၊ ဟင္းေတြကလည္း အေရာင္တင္မွဳန္႕ေတြဘယ္ေလာက္မ်ားထည့္ ထားသလဲလို႕မေျပာေတာ့ပါဘူး ဘုန္းႀကီးသကၤန္းေတြမ်ား ထည့္ခ်က္ထားလား ေအာင့္ေမ့ရတယ္) ဒါနဲ႕ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကို ဆိုင္ေရွ႕မွာေတြ႕ေတာ့ သူ႕ပါေခၚၿပီး ဒိန္ခ်ည္ေသာက္မလား ငါေပးပါ့မယ္ လို႕ေျပာၿပီး ဆိုင္ထဲေခၚလိုက္တယ္။ ေနာက္ေတာ့ ဆိုင္ထဲမွာ သူနဲ႕ “ကိုယ့္ကိုယ္ကို အားကိုးေရးနဲ႕ မည္သူ႕မွ အားမကိုးေရး” အစရွိတဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြကို စီစာပတ္ကံုး စာစီကံုးသကဲ့သို႕ ကၽြန္ေတာ္က စေျပာတယ္။

ေနာက္ ပိုက္ဆံရွင္းမယ္ လုပ္ေတာ့ ပိုက္ဆံအိပ္က ပါမလားဘူး။ ဒါနဲ႕ သူငယ္ခ်င္းကို မင္းမွာပါရင္ ခဏေလာက္ဆိုက္ၿပီးေပးလိုက္ပါ ငါေနာက္မင္းဆီခ်က္ခ်င္းလာေပးပါ့မယ္လို႕ ေျပာတာနဲ႕ သူက ပိုက္ဆံထုပ္ၿပီးရွင္းလိုက္တယ္။ ေသပါေလေရာ ..... သူကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ “ကိုယ့္ကိုယ္ကို အားကိုးေရးနဲ႕ မည္သူ႕မွ အားမကိုးေရး” ေခါင္းစဥ္နဲ႕ ေဟာေျပာသြားတာေတြကိုေတာ့ ဘယ္လိုျမင္မလဲ ဗ်ာ ..

ဒီလိုလည္း ျဖစ္တတ္ပါတယ္

ကိုတိုး

အားလံုးကို သတိရပါတယ္

“သတိရေနတယ္ ... သူငယ္ခ်င္းေရ .. တို႕မ်ား ငယ္ငယ္တုန္းက ရြာအ၀င္လမ္းဆီကေန လက္ခ်င္းယွက္ကာ ေျပးကာ လႊားကာ ေက်ာင္းတက္လာၾကတာေတြ .. ေမ့ႏိုင္ပါ့မလား .. မင္းတို႕ငါတို႕ ငယ္ငယ္တုန္းကေလ .. ” ဘာရယ္မွ မဟုတ္ပါဘူး .. တြံေတးသိန္းတန္ သီခ်င္းေလးကို နားေထာင္ရင္း ေက်ာင္းကသူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ အလုပ္ကသူငယ္ခ်င္းေတြကို
သတိရေနမိတာ အမွန္ပါ။

လက္ဝဲမွ လက္ယာသို႕ - သာေက်ာ္ျဖဴ၊ ကိုတင္ကို (MCC)၊ ပါပါေလး၊ ကၽြန္ေတာ္ေပါ့ဗ်ာ၊ အန္တီႀကီး (မွတ္ခ်က္။ ။နာမည္အရင္းေမ့ေနသည္)၊ အိေလး၊ ၿဖဳိး၊ အိသန္႕၊ သန္႕ေရႊစင္ (MCC)၊ ဒါဒါ၊ ဂ်ဳဂ်ဴး၊ ေအးထြန္း (ကၽြန္ေတာ္တို႕ အဖြဲ႕ရဲ႕ ကိုေလးျဖဴေပါ့)၊ ေအးမင္းထြန္း၊ ကိုဦး (ကၽြန္ေတာ္တို႕ အဖြဲ႕ရဲ႕ အႏိုင္၊ ေအာင္သူ၊ မင္းေအာင္၊ တြံေတးသိန္းတန္၊ ဟသၤတထြန္းရင္ အစရွိတဲ့ .. ေတာႀကဳိက္သီခ်င္းမ်ားကို အပီဆိုတတ္သူ)၊ ကိုသန္႕ဇင္ ေခၚ ကၽြန္ေတာ့္နာမည္ ေမာင္သန္႕ဇင္ပါခင္ဗ်ာ။

ဒါကေတာ့ DCD ကေဘာ္ဒါေတြေပါ့။ လက္၀ဲမွ လက္ယာသို႕ - အဆိုေတာ္၊ ေမာ္ဒယ္၊ ကြန္ပ်ဳတာသင္တန္းဆရာ Blogger ေဇာ္မိုးေအာင္၊ ကၽြန္ေတာ္ေပါ့ဗ်ာ၊ ရိုးသားလွတဲ့ ရွမ္းကေလး တင္ထြန္းေအာင္၊ သူငယ္ခ်င္းလည္းျဖစ္ ဂ်ာႀကီးလည္းျဖစ္တဲ့ ကို၀င္းေဌးဦး၊ အၿမဲတမ္း အတည္ေပါက္နဲ႕ ဟာသေတြ လုပ္တတ္တဲ့ ကိုမင္း၊ ဒီစီဒီရဲ႕ လက္ရွိပင္တိုင္ Customer ေတြရစ္တာကို အၿမဲတမ္း သည္းခံေလ့ရွိတဲ့ ေက်ာ္၀င္းေဆြ (ခ) ေက်ာ္ႀကီး

မႏၱေလးက သူငယ္ခ်င္းေတြအားလံုးကို ဒီရက္ပိုင္းေတြမွာ အၿမဲသတိရေနမိတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ေပါင္းသင္းခဲ့တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ အမ်ားစုဟာ တကယ့္ ညီရင္းအကို ေတြလိုပါပဲ။ ေနာက္ဆံုးကုန္ကုန္ေျပာရရင္ တစ္ေယာက္အိမ္ တစ္ေယာက္ကို စားအိမ္ေသာက္အိမ္ လို႕ေတာင္ ေျပာရေလာက္တယ္။ “ကိုတိုး ထမင္းစားအံုးမလား” ဆိုတာကေတာ့ သူတို႕ေတြအိမ္သြားလည္ရင္အၿမဲၾကားရတဲ့ အသံပါ။ အစားဆိုရင္ ဟန္မေဆာင္တတ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ္ဟာလည္း ဘယ္ေတာ့မွ မျငင္းတတ္ပါဘူး။ ၀င္တီးတယ္။ ခ်ေပးသမွ် လည္း ကုန္ေအာင္တီးတယ္။ တစ္ခါတေလၾကေတာ့လည္း သူငယ္ခ်င္းအိမ္ေတြ အလည္ေရာက္ရင္းနဲ႕ “အန္တီေရ .. မနက္ျဖန္က်ေတာ့ ၾကက္သားမဆလာဟင္းေကာင္းေကာင္းေလးနဲ႕ ၾကက္ဥေၾကာ္ ႏွစ္လံုးေၾကာ္ထားလိုက္ပါ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ သရက္သီးဆီစိပ္ေလးပါ စီစဥ္ထားလိုက္ပါ .. ေက်ာင္းကျပန္လာရင္ ကၽြန္ေတာ္လာစားလွည့္မယ္” ကိုယ္က စားခ်င္တာကို အတည္ေပါက္နဲ႕ေျပာလည္း သူတို႕က “ေအးေအး .. မနက္ျဖန္လာခဲ့လို႕” ေျပာၿပီး စားမည့္အရာေတြကို စီစဥ္ေပးထားတတ္ၾကပါတယ္။ ဟင္းခ်က္အရမ္းေကာင္းက်တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္အေမလက္ရာနဲ႕ သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ႕ အေမေတြလက္ရာကို ဘယ္သူငယ္ခ်င္းမွ မစားခ်င္ဘူးလို႕ မျငင္းတတ္က်ပါဘူး။ ဘာသာျခားေတြ၊ လူမ်ဳိးျခားေတြနဲ႕ ေပါင္းသင္းဆက္ဆံတတ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ကိုလည္း သူတို႕အိမ္ေတြေရာက္တိုင္း စကားကို လွဳိက္လွဳိက္လွဲလွဲ အေၾကာင္းအရာမ်ဳိးစံုျဖင့္ ေျပာတတ္ၾကပါတယ္။ ကိုယ္က မေရာက္ျဖစ္ရင္ေတာင္ သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ႕ မိဘေတြက ေမးတတ္ၾကရံုတင္မကဘူး .. လာပါလို႕လည္း ဖိတ္တတ္ၾကပါေသးတယ္။

ဒါေပမယ့္ ႏိုင္ငံျခားလည္းေရာက္ေတာ့ အဲဒီေလာက္ ေဖၚေရြပ်ဴငွာတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ မိသားစုေတြဟာ မရွိသေလာက္ ဆိုသလိုပါပဲ။ သူတို႕ရဲ႕ အလြန္႕အလြန္ဆိုတာက စားေသာက္ဆိုင္ေတြမွာ အားလံုးရွယ္လုပ္ၿပီး အားရပါးရ သြားစားတတ္တာေလာက္ပါပဲ။ ဒါမ်ဳိးေတြေရးျပလို႕ “ေမာင္ကိုတိုး တစ္ေယာက္ျဖင့္ စူစကာ ပုဏၰား လွဴတာအကုန္စား .. စားခ်င္ရွာလြန္းလို႕ Blog ေပၚထိ လာေရးရတယ္” လို႕ေျပာလည္း ေျပာစရာျဖစ္သြားႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ ဆိုလိုခ်င္တာက ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀ရဲ႕ မႏၱေလးမွာ ျဖတ္သန္းခဲ့တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ပတ္သက္တဲ့ ညီရင္းအကိုသဖြယ္ ေပါင္းသင္းဆက္ဆံရင္းႏွီးမွဳ႕မ်ဳိးဟာ .. ႏိုင္ငံျခားဆိုတဲ့ ေနရာေတြမွာ မရေတာ့တဲ့ အေၾကာင္းေလးတစ္ခု အေနနဲ႕ ေရးျပရျခင္းပါ။

လက္ဝဲမွ လက္ယာသို႕ - “အစဥ္အရမ္းမိတဲ့ ရွင္ဂြမ္းဂြိ” လို႕ ေျပာရေလာက္တဲ့ ေဘေဘး၊ မြန္မြန္၊ အၿမဲတမ္း တက်က္တက်က္ရန္ျဖစ္တတ္တဲ့ မနီလာ .. ေနာက္ကေတာ့ မင္းေလး မင္းႀကီး နတ္၀င္ေနတဲ့အလား လက္ညဳိးေလးေတြကိုယ္စီေထာင္ထားတဲ့ ကၽြန္ေတာ္၊ ေက်ာ္ႀကီး နဲ႕ တင္ထြန္းေအာင္ တို႕ အညာေဒသရဲ႕ Parado ေပၚတြင္ (မိုးေလးေတြ မွဳိင္းညိဳ႕ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ .. မံုရြာနားက ရြာေလးေတြဟာ ေတာ္ေတာ္ေလး လွတယ္)

မံုရြာဖို၀င္ေတာင္ေရာက္ သူငယ္ခ်င္းေက်ာ္ႀကီး ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္

ကိုတိုး

ကေလးေမြးတိုင္း ေဘဘီဘိုက္တာနဲ႕ ကိုတိုးကို သတိရပါ

“ကေလးေမြးတိုင္း ေဘဘီဘိုက္တာကို သတိရပါ” ဆိုတဲ့ ဟိုးအရင္က ျမန္မာရုပ္ျမင္သံၾကားက ေဘဘီဘိုက္တာ ကေလးအားတိုးေဆး ေၾကာ္ျငာေလးကို သိၾကမွာပါ။ ေမာင္ကိုတိုးတစ္ေယာက္ ဒီလိုေရးလိုက္တာ တျခားေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ေက်ာင္းေနာက္ဆံုးႏွစ္က သူငယ္ခ်င္းေတြ ခြဲခြာရေတာ့မွာမို႕ တစ္ေယာက္နဲ႕တစ္ေယာက္ အမွတ္တရစာေလးေတြေရးေပးၾကေတာ့ ကိုတိုးတစ္ေယာက္ လာေရးခိုင္းတဲ့ ေကာင္မေလးေတြအားလံုးကို “ကေလးေမြးတိုင္း ေဘဘီဘိုက္တာကို သတိရပါ” ဆိုတဲ့ စာေလးတစ္ေၾကာင္းကို ေရးေပးခဲ့ပါတယ္။ သူတို႕တစ္ေတြဘယ္ေနရာေတြေရာက္လို႕ ဘယ္လိုေနၾကတယ္ဆိုတာကို ႏိုင္ငံျခားမွာေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္ မသိေပမယ့္ သူတို႕ေတြ ကေလးေတြေမြးတိုင္း ကၽြန္ေတာ့္ စစေနာက္ေနာက္ေရးေပးလိုက္တဲ့စာသားေလးနဲ႕ ကၽြန္ေတာ့္ကို သတိရေနမွာပါ။

ကိုတိုး

Size 34 ကို Try ၾကည့္ေတာ့မလို႕ ဗ်

ကၽြန္ေတာ္က တစ္ခါတေလ အူေၾကာင္ၾကား။ Mr. Bean ဆန္ဆန္ေပါ့။
ၿပီးခဲ့တဲ့ ၃ ၄ လေလာက္က ဂ်င္းေဘာင္းဘီ သြား၀ယ္မလို႕ Shopping Mall တစ္ခုကိုသြားခဲ့တယ္။ ဒါနဲ႕ ဂ်င္းအထည္ေနရာတစ္ေနရာလည္းေရာက္ေတာ့ ဟိုၾကည့္ဒီၾကည့္ေပါ့။ ကိုယ္ႀကိဳက္တဲ့ အေရာင္လည္းေတြ႕ေတာ့ အစမ္း၀တ္ၾကည့္မလို႕ အေရာင္းစာေရးမေလးေတြကို ေဘးဘယ္ လိုက္ရွာမိတယ္။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ဟိုလွည့္ၾကည့္ ဒီလွည့္ၾကည့္နဲ႕ ေက်ာဘက္အျခမ္းက မိန္းမ၀တ္ ဂ်င္းေဘာင္းဘီေတြ ထပ္ထားတဲ့ဘက္ကို မ်က္ႏွာလွည့္မိသြားတာ မသိလိုက္ဘူး။
ဒါနဲ႕ အေရာင္းစာေရးမေလးႏွစ္ေယာက္အနားေရာက္လာေတာ့ သူက Size ဘယ္ေလာက္လဲလို႕ေမးတယ္။ ဒါနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္က Size No. 34 ဆိုေတာ့ သူက ရွာေပးတယ္။ ဒါနဲ႕ ငါ အစမ္း၀တ္ၾကည့္မလို႕ဆိုေတာ့ သူက အူေၾကာင္ေၾကာင္ၾကည့္ေနတယ္။ ငါဘယ္ေနရာနားမွာ သြား၀တ္ရမလဲ ဆိုေတာ့လည္း သူက ေၾကာင္ၾကည့္ေနတုန္းပဲ။ ဒါနဲ႕သူက "Mister .. it's for woman" လို႕ဆိုေတာ့ မွ .. ဟုတ္သား ဗ် .. ဟီး .. အခုေခတ္ ေကာင္မေလးေတြ ၀တ္တဲ့ .. ဖင္ၾကပ္ၾကပ္ ဂြတိုတို ဗိုက္ေပၚခ်က္ျပဳတ္ ေဘာင္းဘီပံုစံ ဗ် .. ေတာ္ေသးတာေပါ့ ဗ်ာ .. သြား Try ၾကည့္လို႕ကေတာ့ အက်ဳိးနည္းရခ်ည္ရဲ႕ ဗ်ာ။ ရွက္ရွက္ဆိုေတာ့လည္း ဟိုၾကည့္ဒီၾကည့္ Mr. Bean ပံုစံမ်ဳိးနဲ႕ ေရွာင္တခင္ လွည့္ထြက္လာခဲ့ရတယ္ .. ဟီး ..

ကိုတိုး

ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္သူငယ္ခ်င္းမ်ား (၆)

သႀကၤန္မလည္တာ ယခုႏွစ္နဲ႕ဆိုရင္ ၁၀ ႏွစ္တိတိေတာင္ရွိသြားေပမယ့္ ဟိုးအရင္ ေက်ာင္းသားလူငယ္ဘ၀က ျဖစ္ေၾကာင္းရယ္မွ ကုန္စဥ္ေလးေတြကိုေတာ့ စီကာပတ္ကံုးစာစီကံုးလို႕ေရးရမယ္ ဆိုရင္ျဖင့္ ..

ကၽြန္ေတာ္ ၉ တန္း နဲ႕ ၁၀ တန္းႏွစ္ ေက်ာင္းၿပီးခါစ ေလာက္ကေပါ့ ..

ေမ်ာက္ရွဳံးေအာင္ ေသာင္းက်န္းလွတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ သႀကၤန္လည္ခဲ့ဖူးတယ္။ ေပါက္ကရေကာင္ေလးေတြလို႕ ဆိုစမွတ္ျပဳလည္း ဆိုရေလာက္ပါေပတယ္ ..

သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ႕ အေဖေတြ အေမေတြက အားလံုးကို ထိမ္းသိမ္းေပးဖို႕အၿမဲ အမွာစကားမ်ားေျပာၾကားတိုင္း အၿမဲနားေထာင္ရသူက တျခားဘယ္သူမွ မဟုတ္ပါဘူး .. ကၽြန္ေတာ္ေမာင္ကိုတိုးပါပဲ ဗ်ာ .. သူတို႕လည္တာကလည္း ကမ္းကုန္ေလာက္ပါတယ္ .. သႀကၤန္စကတည္းက ႏွစ္ဆန္းတစ္ရက္ေန႕အထိ လည္တယ္ .. ညလည္း လည္တယ္ .. ေတာ္ပါေတာ့ကို ေျပာယူရေအာင္လည္း လည္တယ္ ..

အဲ .. ညေရာက္ရင္ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းအိမ္က ပလပ္စတစ္ေပပါ ႏွစ္ပိုင္းကို ကားေပၚတင္ၿပီး ေရခဲတုန္းထည့္ ေတြ႕ရာလူပတ္ .. ပ်ဳိပ်ဳိအိုအို ကေလးလူႀကီး လမ္းေတြ႕တာ

အကုန္ပက္ ..

ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ညလည္စာအျဖစ္ မႏၱေလးက ကီးမားတင္၀င္းဆိုတဲ့ အလင္းဆိုင္ (မွတ္ခ်က္ .. အလင္းဆိုင္ ဆိုသည္မွာ ညလံုးေပါက္ဖြင့္တဲ့ စားေသာက္ဆိုင္လို႕ ဆိုလိုပါတယ္) မွာ စားရင္း ေရ၀င္ျဖည့္ေလ့ရွိတယ္။ သႀကၤန္ရက္တိုင္းလိုလိုမွာ မႏၱေလးမီတာေရလိုင္းက လာတဲ့ ေရဟာ ကေလးေသးေပါက္သေလာက္သာသာ သာရွိမယ္ ထင္ပါတယ္ .. တစ္ခါတေလ အဲဒီ ကီးမားတင္၀င္း လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ ေရာက္ေရာက္ခ်င္းကို သူတို႕ ပန္းကန္ေဆးတဲ့ ေနရာနားက ပိုက္မွာ ေရ၀င္ခံထားရင္ကို စားၿပီးေသာက္ၿပီးတဲ့ ထိ ေတာ္ေတာ္နဲ႕ကို ေရမျပည့္ဘူး ..

ဒါနဲ႕ တစ္ရက္မွာ ...သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က ဘာမေျပာ ညာမေျပာနဲ႕ သူတို႕ ခံထားတဲ့ ေရကို ဒန္ကန္လိုက္ မလာၿပီးျဖည့္ေတာ့တာပါပဲ။ ထင္ေတာ့ထင္သားပဲ .. ေရေတြက ဆီေတြေ၀့ေနၿပီး မဆလာနံ႕ေတြ ဒံေပါက္နံ႕ေတြသင္းလို႕ေနေတာ့ ပန္ကန္းေဆးတဲ့ ေရပဲျဖစ္ရမယ္လို႕။ ေနာက္ ဓါတ္မီးနဲ႕ထိုးၾကည့္ေတာ့မွ ဆီေတြေ၀့ေနတဲ့ ေနာက္ဆံုးေရက်န္ ေဆးတဲ့ ေရပဲျဖစ္ရမယ္လို႕။ မထူးေတာ့ပါဘူး ဆိုၿပီး ညမွာ ေတြ႕သမွ် အကုန္ပက္တယ္ .. ပက္တိုင္္းလည္း ဒံေပါက္နံ႕ေတြ မဆလာနံ႕ေတြက သင္းလို႕ေနတယ္ .. မႏၱေလးၿမိဳ႕ကေတာ့ သိေတာ္မူၾကတဲ့အတိုင္းပါပဲ .. လမ္းေဘး၀ယ္ယာမွာ တစ္ခ်ဳိ႕ အငွားယာဥ္ပိုင္ရွင္ေတြက ယာဥ္ေနာက္ပိုင္းမွာ ျခင္ေထာင္ ေထာင္လို႕ အိပ္တတ္ၾကတယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြကလည္း ဆိုးမွဆိုး .. ထိုအိပ္ေနတဲ့ လူေတြလည္း အၿငိမ္မေနရဘူး .. ကားနဲ႕ျဖတ္သြားတဲ့ အခ်ိန္ ပံုးနဲ႕ပါသိပ္ေတာ့ တာပါပဲ .. တစ္ခ်ဳိ႕လည္း .. မေအညီမ မိုးမႊန္ေအာင္ကို ဆဲဆိုၿပီးက်န္ေနခဲ့ၾကတယ္ ..

ထိမ္းမရတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြအတြက္ေတာ့ စိတ္ပ်က္မိသူက ကၽြန္ေတာ္ပါ .. ဒါေပမယ့္ သူတို႕ေတြ ေရပက္ၿပီးတိုင္း တ၀ါး၀ါး တဟားဟားနဲ႕ ရယ္ၾကရင္လည္း လိုက္ရယ္တတ္သူက ကၽြန္ေတာ္ပါပဲ ..

မစားရ အေညွာ္ခံ ဒံေပါက္ရနံ႕ကေတာ့ သင္းမွာ အမွန္ပါပဲ ..

အားလံုးခြင့္လႊတ္နားလည္း ႏိုင္ၾကပါေစ

ကိုတိုး

ပရိတ္ႀကီး ၁၁ သုတ္ ႏွင့္ ဆဲဗန္းအလဲဗန္း

မေန႕က အလုပ္က ထိုင္းမေလးတစ္ေယာက္ ဖခင္ဆံုးလို႕ အသုဘရွဳ႕သြားခဲ့တယ္။ ဟိုလည္းေရာက္ၿပီးခဏၾကာေတာ့ ထိုင္းဘုန္းေတာ္ႀကီးမ်ားက ရြတ္ဖတ္ၾကပါတယ္။

ဒါနဲ႕ .. ေဘးက ထိုင္းမေလးကို “ဘုန္းႀကီးေတြ ဘာရြတ္ေနသလဲဆိုတာ နင္သိသလား” လို႕ေမးေတာ့
သူက “တစ္ခ်ဳိ႕သာသိၿပီး တစ္ခ်ဳိ႕ကို မသိေၾကာင္း” ျပန္ေျပာပါတယ္။

ေနာက္ေတာ့ ပရိတ္ႀကီး ၁၁ သုတ္အက်ဥ္းကို ရြတ္ေနခ်ိန္တြင္ ေမာင္ကိုတိုးက ထပ္၍ေမးခြန္းထုတ္ပါတယ္ ..
“အခု ဘုန္းႀကီးေတြ ဘာရြတ္ေနသလဲဆိုတာေရာ သိသလား” လို႕ေမးေတာ့
“သူက မသိေၾကာင္း” ေပါ့။

ဒါနဲ႕ပဲ ကၽြန္ေတာ္က “အခု ပရိတ္ႀကီး ၁၁ သုတ္ရြတ္ေနေၾကာင္း” ကိုေျပာေတာ့ .......... ဟိုး .. တစ္ေယာက္ေက်ာ္က ထိုင္းမေလးက နားစြန္နားဖ်ားၾကားၿပီး “ကိုတိုး ဒီေနရာနားမွာ ဆဲဗန္းအလဲဗန္း ဆိုင္မရွိဘူးလို႕” လွမ္းေျဖလိုက္တယ္။ သူ႕အေျပာေၾကာင့္ ရယ္မိၾကေပမယ့္ အသုဘမွာလည္းျဖစ္ ေဘးက တစ္ေယာက္ႏွစ္ေယာက္က ၾကည့္ေနလို႕လည္းျဖစ္ .. ရယ္ခ်င္စိတ္ကို မနည္း ပါးစပ္ႀကီးပိတ္ၿပီး ထိမ္းထားေပၾကမယ့္ စပ္ၿဖီးၿဖီးျဖစ္ေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕အမူအရာေတြကိုေတာ့ ပုန္းကြယ္လို႕မရတာ ျမင္တဲ့လူတိုင္း သိမွာပါ။

သူလည္း ၁၁ ပါတာနဲ႕ နားစြန္နားဖ်ားၾကားၿပီး ...

ကိုတိုး

Cute Baby

ကေလးခ်စ္တတ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ္ ဒီပံုေလးကို Friendster က User တစ္ေယာက္ဆီကေန Copy ကူးလာျခင္းပါ။ ခြင့္မေတာင္းပဲ ကူးေတာ့ ခိုးတယ္ လို႕ဆိုေလမလား။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ေပါ့ ဒီ ၀၀ ကစ္ကစ္ ကေလးေလးရဲ႕ လွ်ာတစ္လစ္ေလးနဲ႕ အမူယာကို သေဘာက်လြန္းလို႕ပါ။

ရုံးက ကေလးရူးရူးေနတဲ့ ဗိုက္စႀကီးခါစ ထုိင္းမေလးတစ္ေယာက္ကို ဒီပံုေလးျပေတာ့ သိပ္သေဘာက်လြန္းလို႕ တစိမ့္စိမ့္ၾကည့္ေနတာက အမွန္ပါ။ ကၽြန္ေတာ္ေတာင္ ကေလးခ်စ္တတ္ရင္ ကေလးကို ၀မ္းလြယ္ထားတဲ့ မိခင္ေလာင္းတစ္ေယာက္အေနနဲ႕ ဘယ္ေလာက္မ်ား ခ်စ္တတ္မလည္း ဆိုတာ သူ႕ကို ၾကည့္ရင္း နားလည္မိပါတယ္ ဗ်ာ။

Title: Cute Baby

ဘယ္ေတာ့မွမေမ့ဘူး

တစ္ရက္ေတာ့ ေက်ာ္ႀကီးေရာက္လာပါေလေရာ။ ေက်ာ္ႀကီး ဆိုတာက ေက်ာ္၀င္းေဆြ ေပါ့။ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္း။ အိမ္ကေတာ့ သိတဲ့ အတိုင္းပဲ ညီအကိုသံုးေယာက္ရွိေတာ့ သူငယ္ခ်င္းအေပါင္းအသင္းေတြလာတာမ်ားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း သူလာေနတုန္း ကမာၻေျမကို ေနာက္သို႕လွည့္ခိုင္းေနလိုက္တာ လြန္ပါေလေရာ။ ကမာၻေျမကို ေနာက္သို႕လွည့္ခိုင္းတာေတာ့ တျခားမဟုတ္ပါ။ ဟိုးအရင္က ဦးေက်ာ္ဟိန္း .. ေနာက္ေတာ့ ကိုေဇာ္ပိုင္ ဆိုထားတဲ့ ဘယ္ေတာ့မွမေမ့ဘူး ဆိုတဲ့ သီခ်င္းထဲက “ဒီ ကမာၻေျမကို ေနာက္သို႕လွည့္ခိုင္းၿပီး အရာရာ အစက ျပန္စလို႕ရရင္ .. အရင္လိုေမွ်ာ္လင့္ခ်က္နဲ႕ .. ရွင္သန္အားေမြးလိုက္ခ်င္ .. ” စာသားေတြပါ။ သူလည္း အိမ္လာတိုင္း ဂိမ္းေဆာ့၊ မေဆာ့ရင္ စာအုပ္ဖတ္၊ မဖတ္ရင္လည္း စကားေျပာေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း အဲဒီသီခ်င္းရဲ႕ ေကာ့ဒ္ေတြကို အလြတ္ရေအာင္ အသားကုန္ တစ္ေခါက္ၿပီးတစ္ေခါက္ ဂစ္တာတီးရင္း ဆိုေနေတာ့တာပါပဲ။

ေနာက္တစ္ေန႕က်ေတာ့ သူလာတုန္း ညီေတာ္ ကိုယ္ေတာ္ေလး မ်ဳိးေက်ာ္ထြန္းကပါ အဲဒီသီခ်င္းကို ဆိုၿပီး အလြတ္ရေအာင္ တီးေနေတာ့ သူက အခုလို သူငယ္ခ်င္းေတြၾကားမွာ ဟာသေလး တစ္ခုအျဖစ္ ေျပာျပတတ္ပါတယ္။ “ကိုတိုးတို႕ ညီအကိုေတြမ်ား လြန္ပါေရာ .. ကမာၻကို အကိုက ေနာက္ျပန္လွည့္ခိုင္းလိုက္ .. ညီက ေနာက္ျပန္လွည့္ခိုင္းလိုက္နဲ႕” ဆိုတာပါပဲ ဗ်ာ။

ဘာရယ္မွ မဟုတ္ပါဘူး .. ဒီသီခ်င္းကို ဆိုတိုင္း ေက်ာ္ႀကီးေျပာေျပာေနက် ဟာသေလးကို သတိရရင္း .. ေရးလုိက္ရျခင္းပါ ..

ကိုတိုး

ငါ့ဘႀကီးရဲ႕ မခင္ႏွင္းဆီ

“မခင္ႏွင္းဆီ ရယ္ .. မခင္ႏွင္းဆီ ရယ္ .. တဖက္သတ္က်ိတ္ပိုးေလးနဲ႕ တိတ္တခိုးေဆြးတဲ့ ကၽြန္ေတာ္ရယ္ .. ဘာပဲေျပာေျပာ ရာဇ၀င္ရွိတယ္ .. ခုေတာ့လဲ ဒါေတြ ဒါေတြ ၿပီးခဲ့ပါၿပီ .. ၿပီးခဲ့ပါၿပီ .. ဒါေပမယ့္လည္း .. တစ္ရံတစ္ခါေတာ့ .. သတိရေနပါသည္ .. ေၾသာ္ .. ေၾသာ္ .. ငယ္ငယ္တုန္းက .. မခင္ႏွင္းဆီ .. ”

အဆိုေတာ္ကိုလႊမ္းမိုး ဆိုတဲ့ သီခ်င္းေပါ့၊ အခုနားေထာင္ျဖစ္တာက ရာဇာ၀င္းတင့္ကျပန္ဆိုထားျခင္းပါ ..

အဲ .. အဲဒီသီခ်င္းကို ကိုတိုးတစ္ေယာက္ သိပ္ႀကိဳက္တာေပါ့ .. တစ္ပတ္ကိုေတာ့ အနည္းဆံုး တစ္ခါ ႏွစ္ခါေလာက္ နားေထာင္ျဖစ္ပါတယ္ .. ဒါေပမယ့္ ဟိုးတေလာက ဒီသီခ်င္းကို ဘာရယ္ေၾကာင့္မွန္းမသိ ရံုးမွာ အဲဒီ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္တည္းကိုပဲ .. ေလးငါးရက္ေလာက္ဆက္တိုက္ေလာက္ နားေထာင္ျဖစ္တယ္။ ရံုးမွာ နားေထာင္တယ္ ဆိုလို႕ Speaker နဲ႕ေတာ့ မထင္လိုက္ပါနဲ႕ .. Headset နဲ႕ပါ ဗ်ာ .. ဒါေပမယ့္ အသံေလးတင္ထားတဲ့ အတြက္ ေဘးနားကလူကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ဘာနားေထာင္ေနသလဲဆိုတာကို အတိုင္းသားၾကားေနရမွာပါ။ ဒီအတြက္ .. သူ႕မွာ စိတ္အေႏွာက္ယွက္ျဖစ္စရာမလိုပါဘူး .. သူလည္းထိုနည္းတူပါပဲ .. သူ႕သီခ်င္းသူ Headset နဲ႕နားေထာင္တတ္ၾကပါတယ္။ သူ႕သီခ်င္းကိုယ္ၾကား ကိုယ့္သီခ်င္းသူၾကားေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္ ျမန္မာသီခ်င္းေတြ နားေထာင္တတ္တယ္ဆိုတာကိုေတာ့ သူတို႕သိပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ .. မွတ္မွတ္ရရ .. တနလၤာေန႕ေလာက္ကေန စလိုက္တာ ေသာၾကာေန႕ေလာက္လည္းေရာက္ေတာ့ အေရွ႕က ထိုင္းမေလးက ေနာက္ကိုလွည္႕ၿပီး စပ္စပ္စုစုနဲ႕ .. “ဘာလို႕ ဒီသီခ်င္းတစ္ပုဒ္တည္းကို ေန႕တိုင္းဖြင့္ေနရတာလည္း .. ျပင္းစရာမေကာင္းဘူးလား .. ဘာကိစၥနဲ႕ ဒီေလာက္ေတာင္ ဒီသီခ်င္းကို ႀကိဳက္ရတာလဲ .. သီခ်င္းအဆိုေတာ္နဲ႕ သီခ်င္းနာမည္ကေရာ” လို႕ ဆက္တိုက္ေမးခြန္းေတြေနာက္မွာ ကၽြန္ေတာ္ခပ္တည္တည္နဲ႕ “ငါ့ဘႀကီးရဲ႕ မခင္ႏွင္းဆီ” လို႕ ေျဖလိုက္ပါတယ္။ ေၾကာင္စီစီလုပ္ေနတဲ့ သူ႕ကိုၾကည့္ေနရင္း သူ ေနာက္ထပ္ဘာေမးခြန္းေတြထပ္ေမးမလဲဆိုတာကို ကၽြန္ေတာ့္အေနနဲ႕ သိပါတယ္ .. ဒါေပမယ့္ “မင္းအလုပ္ကို မင္းလုပ္ပါလား .. သိခ်င္ရင္ေနာက္မွ ငါ့ဘႀကီးနဲ႕ မခင္ႏွင္းဆီအေၾကာင္းကိုေမးပါလား” ဆိုၿပီး အတည္ေပါက္နဲ႕ထပ္ေျပာလိုက္ေတာ့မွ “အိုေက .. အိုေက” ဆိုၿပီး လွည္႕သြားပါေတာ့တယ္ ဗ်ာ။ ေျပာလိုက္တဲ့ စကားအတြက္ သူ႕ေနာက္ကေန ႀကိတ္ၿပီးၿပံဳးေနတဲ့သူကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ပါ ဗ်ာ။

အႏၵိယေလသံ၀ဲ၀ဲျဖင့္ အၿမဲေျပာေျပာတတ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရဲ႕ “ငါသူ႕ကို ခါးတည္တည္ (ခပ္တည္တည္) နဲ႕ ေျပာလိုက္တယ္” ဆိုတဲ့ စကားေလးကို သတိရရင္း

ကိုတိုး

သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ ရဟန္းခံပြဲ သို႕တစ္ေခါက္

ဟိုတစ္ေန႕က သူငယ္ခ်င္း ဘန္႕ ရဲ႕ ရဟန္းခံပြဲကို ညီေတာ္ ကိုယ္ေတာ္ေလး မ်ဳိးေက်ာ္ထြန္း နဲ႕ သြားခဲ့တယ္။ ထိုင္းႏိုင္ငံေရာက္တာ ၃ ႏွစ္နီးပါး ရိွေပမယ့္ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းကို ၃ ခါေလာက္ပဲ ေရာက္ခဲ့တယ္။ ၃ ခါေလာက္ပဲ ေရာက္တယ္ဆိုလို႕ ဘာသာတရားမကိုင္းရွဳိင္းဘူးလို႕ေတာ့ မထင္လုိက္ပါနဲ႕ ဗ်ာ။

မနက္ ၇ နာရီေက်ာ္ေလာက္ က Taxi စီးသြားလိုက္တာ ၈ နာရီေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္မွ ေရာက္တယ္။ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းကေတာ့ ျမဘုရားနားက ေရွးေဟာင္းဘုန္းေတာ္ႀကီး ေက်ာင္းပါ။ စ၀င္ကတည္းက ေက်ာင္းပရ၀ဏ္အတြင္းက ထိုင္း သုခုမ အႏုပညာ လက္ရာေတြကို ေငးရတာ အေမာသားပါ။ ေက်ာင္းအတြင္းမွာေတာ့ ကိုယ့္ထက္ ဦးေအာင္ေရာက္ေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ စံုလို႕ပါပဲ။ ခဏေနေတာ့ ဘုန္းႀကီး ဘန္႕ သကၤန္းမစီးမီွ ဖိုးသူေတာ္လို အျဖဴေရာင္ သကၤန္းပတ္ၿပီး ထြက္လာပါတယ္။ ပြဲလာ ေဆြမ်ိဳးညာတိ မိတ္သဂၤဟ အေပါင္းတို႕ကလည္း ဘုန္ႀကီး ဘန္႕ နဲ႕ ဓါတ္ပံုေတြ ရိုက္ၾကေပါ့။ ဒါေပမယ့္လည္း အသြင္မတူ အေနထိုင္မတူ စကားမတူတဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ညီအကို ႏွစ္ေယာက္ကိုေတာ့ တိုင္းတပါးသားေတြလို႕ လူေတြက ရိတ္မိေနတာကိုေတာ့ သိပါတယ္။ ေနာက္ေတာ့လည္း ဘုန္းႀကီး ဘန္႕ကပဲ “ျမန္မာျပည္မွ သူငယ္ခ်င္းမ်ား”လို႕ အားလံုးနဲ႕ မိတ္ဆက္ေပးပါတယ္။ ၿပီးတာနဲ႕ ေက်ာင္းကို ပတ္ ဘုရားေက်ာင္းေဆာင္ အတြင္းမွာ ရြတ္ဖတ္ၿပီး သကၤန္းစီးပါတယ္။

အဲ .. ေနာက္ဆံုး အစီအစဥ္ကေတာ့ ကိုတိုးတို႕ အႀကိဳက္ “အလွဴ” ပါပဲ။ ဘူေဖး ပံုစံ ဟင္းလ်ာေတြ ျမင္ကတည္းက ေျပးဆြဲခ်င္တာ မနဲစိတ္ထိမ္းထားရတယ္။ စားဆိုတာနဲ႕ သူငယ္ခ်င္းအားလံုးကလည္း အႀကံတူ ဟန္မမူသူေတြမို႕ အေျပးအလႊားသြားဆြဲရင္း တီးၾကေပမယ့္ “ဟိုေကာင္ေလးေတြက ျမန္မာေလးေတြ” ဆိုတဲ့ ပြဲလာ ပရိတ္သတ္ေတြရဲ႕ အၾကည့္ေတြေၾကာင့္ အ၀တီးခ်င္တဲ့ စိတ္ကို ဘရိတ္အုပ္ခဲ့ရပါတယ္။ ဟင္းေတြကလည္း ထိုင္းအစားအစာေတြနဲ႕ ထိုင္းအခ်ဳိပြဲေတြဆိုေတာ့ ေျပာေနစရာ မလိုေတာ့ ေပမဲ့ ဒီစာေရးရင္းကေတာ့ ေနာက္ဘယ္ပြဲေတြမ်ား သြားႀကိတ္ရမလဲဆိုတာကို စိတ္ကူးေနဆဲပါ။

ကိုတိုး